Do Aleksandry - Daniel Naborowski

Do Alek­san­dry Ma ślicz­na Alek­san­dro, gdy­bym świat miał w mo­cy, Krwa­wy uraz na ser­cu no­sząc we dnie, w no­cy, Dał­bym ci go w za­kła­dzie, ser­ce oku­pu­jąc, Lecz, nędz­nik, roz­gnie­wa­ne nie­bo na się czu­jąc, I to, co mam, na oł­tarz twój nio­sę z ocho­tą: Krew swo­ję, zdro­wie,

Poezje wybrane - Daniel Naborowski

Biblioteka Poetów jest serią tomików zawierających najcelniejsze utwory wybitnych poetów polskich i obcych. Biblioteka Poetów zapoznaje czytelnika z twórczością poetów reprezentujących różne szkoły, kierunki i style, jakie składają się na bogatą panoramę poezji dawnej i współczesnej.

Wybór poezji - Daniel Naborowski

Marność - Daniel Naborowski

Mar­ność Świat hoł­du­je mar­no­ści I wszyt­kie ziem­skie wło­ści; To na wie­ki nie mi­nie, Że mar­na mar­ność sły­nie. Mi­łuj­my i żar­tuj­my, Żar­tuj­my i mi­łuj­my, Lecz po­boż­nie, uczci­wie, A co czy­ste wła­ści­wie. Nad wszyt­ko bać się Bo­ga -- Tak frasz­ką śmierć i trwo­ga. [...Daniel

Marność sławy - Daniel Naborowski

Mar­ność sła­wy Świat ob­łud­ny, tu wi­dząc miesz­kań­ca swo­je­go, We dnie i w no­cy pil­nie my­śli ko­ło te­go, Ja­ko­by go mógł na­kryć zdrad­ny­mi sie­cia­mi; Cza­sem go po­nęt­ny­mi łu­dzi roz­ko­sza­mi, Cza­sem też stra­chem kar­mi, wnet zaś po­chle­bu­je, A żółć z mio­dem zmie­sza­ną

Na oczy królewny angielskiej, która była za Fryderykiem, falcgrafem reńskim, obranym królem czeskim - Daniel Naborowski

Na oczy kró­lew­ny an­giel­skiej, któ­ra by­ła za Fry­de­ry­kiem, falc­gra­fem reń­skim, ob­ra­nym kró­lem cze­skim Twe oczy, skąd Ku­pi­do na wsze ziem­skie kra­je, Có­ro moż­ne­go kró­la, har­de pra­wa da­je, Nie oczy, lecz po­chod­nie dwie nie­li­to­ści­we, Któ­re pa­lą na po­piół ser­ca

O Karmanowskim do księcia Radziwiłła - Daniel Naborowski

O Kar­ma­now­skim do księ­cia Ra­dzi­wił­ła Pa­nie mój, masz Ba­chu­sów ma­lo­wa­nych si­ła, Lecz ich nie tak ma­lar­ska rę­ka wy­ra­zi­ła, Jak wczo­ra Kar­ma­now­ski, na co oczy two­je Pa­trza­ły, gdy on no­we wy­naj­do­wał stro­je. Pił wprzód, a pił tak męż­nie, że był go­dzien owej, Pod któ­rą

Poezje - Daniel Naborowski